Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΤΟΥ ΔΙΑΣΤΗΜΑΤΟΣ

Το άρθρο που ακολουθεί συντάχθηκε το 2007 έπειτα από πρόσκληση του Ινστιτούτου Διαστημικών Ερευνών της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών από τον Arthur C. Clarke, ο οποίος μου το παραχώρησε - όπως και το φωτογραφικό υλικό από την ημέρα των γεννεθλίων του- ένα χρόνο πριν το θάνατό του, για το πρώτο τεύχος της επανακυκλοφορίας του ένθετου περιοδικού "Φαινόμενα" που εξέδιδε ο Ελ.Τύπος.

Πενήντα έτη διαστημικής ηλικίας: Τα καλύτερα δεν έχουν έρθει ακόμα! 

Ένα Σαββατοκύριακο του 1939, λίγο πριν το ξέσπασμα του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου, οι επισκέπτες του Μουσείου Επιστημών στο Λονδίνο, αντίκρισαν μια ομάδα νεαρών ανδρών να  περιεργάζονται μια περίεργη κατασκευή με περιστρεφόμενους καθρέπτες. Ακριβώς  από επάνω της «κρεμόταν» το διπλάνο των αδελφών Wright -- αλλά οι νεαροί ερευνητές είχαν θέσει τις «διόπτρες» τους σε κάτι πολύ πιο φιλόδοξο από την πτήση στην ατμόσφαιρα. Θεώρησαν ότι μια ημέρα θα ήταν δυνατό να ταξιδέψουν σε άλλους κόσμους.

Από τον Arthur C. Clarke

Το εναλλακτικό σπίτι…στο λιβάδι

Τι σχέση μπορεί να έχει ένα δάκρυ, με έναν Ολλανδό γλύπτη, τους Άγγλους ακτιβιστές της Road Alert και τη διαμονή στο δάσος; Την απάντηση την έχει μια σκηνή. Ή μήπως δύο;

Εγκέφαλος : το υπέρτατο ον;

Εδώ και μερικά χρόνια, στα εξώφυλλά της, η επιστημονική επιθεώρηση σαρκάζει τον τρόπο με τον οποίο ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να πείσει τον κάτοχό του για αυτά που βλέπει ή που νομίζει πως βλέπει. Θέματα των εξωφύλλων της, καθημερινά αντικείμενα στα οποία το μυαλό αντικρίζει… την αντανάκλασή του. Μια Taraxacum officinalis, λίγο χυμένο κρασί έξω από ένα ποτήρι, ένας βράχος, μια τοιχογραφία, μιμούνται σχηματικά έναν ανθρώπινο εγκέφαλο γεννώντας σε μένα τουλάχιστον, πολλά ερωτήματα. Για τις ασύλληπτες ικανότητες του ανεξερεύνητου μυαλού μου. Για τις άπειρες (και όλες τους διαφορετικές) οπτικές με τις οποίες μπορεί να δει η όραση, να θυμηθεί η μνήμη, να μελετήσει η γνώση και να ορίσει η αντίληψη.

Το 2008, ένα έγγραφο τεσσάρων βρετανών επιστημόνων, ήρθε να αναστήσει μια ιδέα που πέθανε πριν δυο δεκαετίες: Οι ζωγράφοι της Αναγέννησης φύτεψαν κρυμμένες νευροανατομικές εικόνες στα έργα ζωγραφικής τους.

To copyright της σύλληψης της ιδέας ανήκει στον γυναικολόγο Frank Meshberger, o οποίος το 1990, έδωσε μια νέα οπτική...αντίληψη για την αριστουργηματική νωπογραφία του Michelangelo "Η Δημιουργία του Αδάμ". Η αίσθησή του του έλεγε πως το σημείο που  ίπταντο ο Θεός και οι άγγελοι, όπως απεικονίζονται στο έργο που στολίζει το παρεκκλήσι του Βατικανού, ήταν μια άποψη του ανθρώπινου εγκεφάλου.